Bölüm I: Pasifik İntikali

1934 kışı, San Andreas için sadece Büyük Buhran’ın en ağır günlerini değil; Raspini ailesinin yok oluşun kıyısından dönüp batıya sığındığı dönemi işaret eder. New York ve New Jersey'deki tröstlerin birbiri ardına battığı, bankaların kapılarına kilit vurduğu o haftalarda, Doğu Kıyısı’ndan gelen eski bir vagon Los Santos Sanayi İstasyonu’na yanaştı.

Trenden inen kurucu baba Vittorio Raspini ve beraberindeki çekirdek heyet, şehre birer hükümdar olarak gelmemişti. Aksine, ellerinde kalan son nakitle San Pedro rıhtımında ayakta kalmaya çalışan, yerel çetelerin ve köklü liman tüccarlarının açık hedefi haline gelen bir avuç yabancıydılar. Şehir onları hoş karşılamadı; liman başkanlığı depolarına el koymaya çalıştı, belediye meclisi ise yabancı sermayeyi şehirden kovmak için ağır harçlar koydu.

Ancak Raspini'lerin elinde paradan daha kıymetli bir şey vardı: eski dünyanın soğukkanlı sabrı ve tavizsiz bir hayatta kalma iradesi. San Pedro rıhtımındaki eski bir deniz fenerinde yerel pazarın temsilcileriyle yapılan o ilk fırtınalı toplantıda, Vittorio Raspini elindeki son sermayeyi şehrin en tehlikeli sektörüne, yani içme suyu altyapısına ve kömür antrepolarına yatırmayı göze aldı.

"1934 protokolünün üçüncü imza hanesi bilerek boş bırakıldı. Yerel tüccarlar Vittorio'yu şehirden sürmek üzereyken, Vittorio ceketinin iç cebinden çıkardığı ve üzerinde kadim bir göz sembolü bulunan pirinç mührü erimiş kırmızı balmumuna bastı. İsim yazılmadı. Masadakiler o mührün ne anlama geldiğini tam olarak bilmese de yarattığı tekinsiz sessizlik, ailenin limanda ilk mütevazı köprüsünü kurmasına yetti. Bu, mutlak bir zafer değil; asırlık bir tırmanışın atılan ilk sessiz adımıydı."

Güneş doğduğunda Raspini ailesi henüz şehri yönetmiyordu; fakat artık San Pedro rıhtımının en dip çatlaklarına kök salmışlardı. Yıllar sonra dünyaya gelecek olan Dave Raspini, işte bu zorlu mücadelenin ve yokluktan tırnaklarla kazınan mirasın içinde büyüyecekti.